سرآغاز "مکیال"

به روز حشرکه فعل بدان و نيکان را
جزا دهند به مکيال نيک و بد پيماي
جريمه گنهت عفو باد و توبه قبول
سپيدنامه و خوش دل به عفو بار خداي

(سعدی شیرین سخن)

سرعت گذر زمان کمیتی است ثابت، یکسال یک سال است و یکروز حقیقتا یک روز، نه ذره ای کم نه ذره ای بیش.
تاریخ شرح داستان آدمی است، توصیف اوج و فرود جوامعش، روش ها و منش ها، رشادت ها و سستی ها، خنده ها و گریه ها، پایمردی ها و خیانت ها، ...
تاریخ شرح داستان آدمی است لیک در بستر گذر زمان، در بستر کمیتی که سرعتش نه ذره ای کم می شود نه بیش.
گاهی که مشغول مطالعه تاریخ می شویم، وقتی برای یافتن مطلبی می خواهیم به یک کتاب تاریخی مثلا 5 جلدی 50 سال اخیر رجوع کنیم، اگر در پی یافتن واقعه ای در 14 سال قبل باشیم فورا سراغ جلد چهارم خواهیم رفت و برای یافتن حادثه ای که 36 سال قبل رخ داده ناخودآگاه دستمان را به طرف جلد دوم دراز می کنیم. 
غافل ازین که از تاریخ فقط گذر زمان نرخ ثابتی دارد نه حجم و کشش و عمق و ... خلاصه تعداد صفحات!
گویی گاهی تاریخ از طی طریق، آن هم در مرکبی که سرعتش نه ذره ای کم می شود نه زیاد، خسته می شود. بالاخره تاریخ هم آدم است!
گاهی کنار جویی می نشیند و قدری درنگ می کند و نفسی تازه می کند! فارغ از کمیت کیفیتش را غنا می بخشد و تغذیه می کند. حقیقتش را بخواهید تاریخ گرسنه و تشنه نمی شود لیکن مثل بچه ها کنجکاوی می کند. همینطور که راه می رود وقتی می بیند که ادم ها جایی دارند دعوا می کنند صبر می کند و به دعوایشان خوب نگاه می کند. من چند بار به چشم خودم دیده ام که همین طور که ایستاده، زیر لب به ادم ها می خندد، یا زیر لب نفرینشان می کند و مرتب غر می زند. گاهی وقتی آدم ها دارند خانه می سازند، باغ و بوستان و گلستان می سازند، کارخانه می سازند، جعده و جاده می سازند، بندر و کشتی می سازند، یا گاهی که تازگی ها می بیند دارند نیروگاه هسته ای می سازند یه گوشه زیر سایه دنجی می نشیند و به کارهایشان خوب نگاه می کند. گاهی لذت می برد و لبخند می زند، گاهی اخم می کند و تاسف می خورد. بالاخره تاریخ هم آدم است!
حتی گاهی تاریخ نزدیکتر می آید و خودش را نشان می دهد یا حتی با بعضی سخن هم می گوید. من سینه ستبر و حال ابتهاج تاریخ را در اثنای انقلاب مشروطه دیده ام. فحش و فحش کاریش را با شعبان شنیده ام. یادم نمی رود که کاشانی چقدر حرص می خورد و نگران بود از اینکه تاریخ فکر بدی نسبت به او بکند و می ترسید که از دستش دلخور باشد. شنیدم که برخی چه فحش های بدی به تاریخ می دادند یا به یاد دارم دوران انقلاب را که تاریخ ساعتها از بالای دیوار همه جا را با دقت نظاره می کرد، فارغ از های ها و هوی ها. می گوییم خوب یعنی تاریخ هم گاهی چشمهایش کم سو می شود، یا حوصله گردش ندارد. گاهی هم گوشهایش خوب نمی شنوند، خسته و شکسته و دلمرده می شود و خیلی زود رد می شود. خب بالاخره تاریخ هم آدم است! 
همه این حرف ها را گفتم که بگویم خر تاریخ ما یک دو سالی است که بدجوری لنگ می زند و کند راه می رود. تاثیری که وقایع سال گذشته بر صفحات بعدی و نانوشته ی تاریخ خواهد گذشت در نظر کمتر کسی جزئی است. سال قبل کم نبود پیروزی ها و کم نبود شکست ها، اما بی شک یکی از با ارزش ترین این پیروزی های یافتن دوستانی است که دغدغه های مشترکی داریم. مدتی قبل راجع به راه اندازی وبلاگی برای هم اندیشی، یاد گرفتن و یاد دادن، خواندن و نوشتن، شنیدن و حرف زدن نظرخواهی کردیم و به اتفاق به راه اندازی آن نظر مثبت داشتیم. مشکلاتی سر راه بود و هست و خواهد بود اما به جلو می رویم. آماده سازی وبلاگ هم زحمتی بود که دوستان عزیزمان محسن و مرتضی متقبل شدند که از طرف بقیه و خودم از ایشان تشکر می کنم.
مکیال یعنی پیمانه و یعنی میزان. یعنی سنجش و ترازو کردن. وبلاگ مکیال بنا دارد محلی باشد برای گفتن و بحث کردن از همه چیز، از همه کس و از همه جا. مطالب وبلاگ حداقل در حال حاضر بطور کلی شامل سرشاخه های دین، سیاست و مباحث پایه می باشد. دوستان عزیزی که از اعضا هستند یا مهمانان گرانقدری که حضورشان گرمی بخش احساس هم فکری است می توانند مطالب خود را برای انتشار به آدرس مدیر وبلاگ (mekyalmail@gmail.com) ارسال کنند.
انشالله فردا اولین مطلب در وبلاگ نمایش داده خواهد شد.
با تشکر


عباس